Mierzenie się z sytuacją krytyczną, wywołuje w osobie bezradność i poczucie braku możliwości poradzenia sobie, co przekłada się na odczuwanie dyskomfortu emocjonalnego, wysokiego napięcie, paraliżu funkcjonowania, poczucia brak kontroli nad życiem. Trwanie w takim stanie stopniowo zaczyna wyczerpywać energię, zasoby osoby oraz rozlewa się na pozostałe sfery jej życia. Warto znać narzędzia, które pozwalają, aby kryzys wzmacniał na przyszłość.
Jeśli kryzys nie znajduje rozwiązania – nie mija, lecz przechodzi w postać „utajoną” – stan transkryzysowy. To stan utrzymujący się długo, czasem całe życie, stan pozornego spokoju, który jednak grozi nawrotami ostrego, pełnoobjawowego kryzysu
CEL PIERWSZEJ POMOCY PSYCHOLOGICZNEJ W KRYZYSIE to prewencja, czyli przeciwdziałanie tego typu sytuacji, zareagowanie odpowiednio szybko, aby nie doszło do rozwoju zaburzeń, patologii i uzależnień.